Farið líka þangað → http://gillimann.blog.is/blog/gillimann/

 Þetta er farinn að vera ótrúlegur farsi. Fyrrum sendiherrahjónin, ráðherran og fröken Stundin okkar, eru með comeback í íslenskt samfélag á frekar dularfullan hátt. Jón Baldvin kemur og hristir upp í hlerunarmálunum og stelur senunnin í smá tíma þar. Kemur svo upp á yfirborðið einhverju seinna að líklegast var það bara hugarburður í honum að síminn hans hafi verið hleraður. Enda einkennilegt að tala í síma sem maður veit eða grunar að er hleraður. Svo hristir hann upp í Samfylkingunni sinni, enda veitir svo sem ekki af því. Enginn staður er ætlaður honum í Samfylkingunni svo að þá reynir hann að troða upp með Ómari Ragnarssyni en lætur Ómar um alla vinnuna við að halda því leyndu og fær athygli út á það. Já, Jón Baldvin hefur fengið mikla athygli út á ekkert eftir að hann kom heim frá Finnlandi. Og það virðist Bryndís ekki fíla nógu vel. Og hún er klók, gamla fröken Stundin okkar, svo klók að hún gengur enn lengra en kallinn og vasklegar fram. Plantar sér fyrir framan gin gröfunnar og stillir sér upp eins og hún sé tilbúin til að láta hana taka sig í gröfina en veit þó innst inni að gamli kallin, Jón Baldvin, reddar þessu á bæjarafundi í Mosó.

Já það er svo sannarlega til fólk sem lætur sig allt varða. Svo mikið að það hefur "craving need" til að stjórna atburðarrásinni hvar sem það heldur að það geti það. Sem betur fer gátu þau eki stjórnað niðurstöðum meintra hlerunarásakana, og ekki heldur framboði Framtíðarlandsins, og vonandi sleppir Ómar því að fara með gamla sendiherranum í pólitík. Eftir stendur þetta Mosó mál þar sem Jón Baldvin segir að verkfræðin sé út í hött. Jón gamli kemur mér á óvart. Hann sagði einu sinni: Ungur maður án ástríðu er maður á hjarta, gamall maður með ástríðu er maður án heila. Svo satt, svo satt. En hver skyldi hafa hlerað símann hans??? Kannski gamla fröken Stundin okkar??? Hver veit. Ekkert um neinar hleranir fundust í gögnum þjóðskjalageymslunnar. Skemmtilegt!!!

Kíkið hingað líka, ég er að spá í að skipt aum bloggsíðu: http://gillimann.blog.is/blog/gillimann/ 

Alla síðustu önn vonaði maður meir og meir að hægt væri loksins að taka á stjórnendum fyrirtækja sem haga sér svínslega á kostnað neytenda. Kennarinn okkar í Samkeppnisrétti stappaði í okkur stálinu og pússaði rykið af vonarstjörnu réttlætisins og ég held að meirihlutin bekkjarins hafi trúað því og vonað að hægt væri að sjá lögin ná yfir athafnir þessara manna. Þeir höfðu milljarða af meðbræðrum sínum í langan tíma og nutu aðstöðu olíufélaganna í ríkum mæli og þess að allir sem eiga bíl verða jú að kaupa bensín. Rosalega vonaði ég að þeir yrðu teknir og hýddir, rassskelltir og settir í a.m.k. samfélagsþjónustu við að vaska upp á elliheimili og lesa kvöldsögur að störfum sínum loknum.

En nei. Vilji löggjafans var ekki skýr þegar að þessu kom. Refsiákvæði 3. mgr. 42. gr. samkpl. dugði ekki og ekkert í hegningarlögunum eða opinberu réttarfari tók yfir meinta glæpi þeirra. Við þurfum sem sagt að sætta okkur við það að vegna klúðurs löggjafans, getuleysi hans og óskýrum vilja að sætta okkur við að þeir hafi haft af okkur billjarða á billjarða ofan.

En getuleysi löggjafans varðandi Lalla Johns og félaga er ekki svona. Þeir fá sína 4 mánuði fyrir að stela samloku. Það er nú gott...

Sjáið þessa síður líka: http://gillimann.blog.is/blog/gillimann 

 

Jæja, loksins jólin búin hjá mér enda skólinn löngu byrjaður og nám, vinna og fjölskyldulíf í fullum gangi. Undirbúningur fyrir fæðingu litlu stelpunnar minnar er í gangi líka og rómantíkin svífur yfir vötnum litlu fjölskyldunnar að Sogaveginum. Þetta er hamingjuríkur tími í mínu lífi, eitthvað sem ég beið lengi eftir og við Hanna höfum byggt upp sl. 6 ár. Við áttum einmitt 4 ára brúðkaupsafmæli þann 1. febrúar sl. Ávextir lífsins hafa undanfarin 6 ár hafa gefið mikla uppskeru fyrir mig, fyrir Hönnu og eiga vonandi eftir að gera enn lengur.

 

Málefni Breiðavíkur hafa á ólýsanlegan hátt gripið athygli mína, sem og flestra annarra á einhvern hátt. Sjálfur vissi ég af tilvist þessa heimilis, þrír menn sem ég kynntist ýmist á neysluárum mínum eða æskuárum voru vistaðir þar. “Sá sem kemur er aldrei sá sami og sá sem fór” segir máltækið og í málum sem þessum er það hverju orði sannara. Enginn þeirra hefur komið þaðan sem sá sami og hann var þegar hann fór þangað og alveg öruggt er að fullyrða að enginn þeirra kom þaðan betri maður. Líf þeirra voru eyðilögð. Algjörlega eyðilögð. Einum þeirra kynntist ég í meðferðinni minni 1997. Minni fyrstu og einu meðferð. Hann var þá 32 ára og átti 8 heilar meðferðir að baki auk innlagna á geðdeild, Krísuvík, dvöl í Byrginu og svo fram vegis. Að auki hafði hann á þessum tíma, 32 ára gamall, verið vistaður í samtals 7 ár á Litla Hrauni. Hann hafði því verið samtals verið innilokaður á stofnunum á vegum ríkisins í 9 ár. Af öllum þeim stöðum sem hann hafði verið á, Silungapolli, Vogi, geðdeild, Staðarfelli, Vík og fangelsi var Breiðavík sá allra allra versti staður sem hann hafði einhvern tíma og nokkurn tíma komið á.

 

Ég ólst upp á þeim tíma þar sem kynslóðaskipti voru í uppeldisaðferðum. Yngri kynslóðir gerðu breytingar frá sínu eigin uppeldi og tóku upp nýjar stefnur. Ég bjó á Akureyri um tíma, fluttist þangað með mömmu og gekk í Barnaskóla Akureyrar. Elsta barnaskóla landsins og státar bærinn títt af þessu. Ég gekk í skólann frá 1979-1983 eða alveg þar til að við fluttum aftur suður og ég fór aftur í minn gamla góða skóla, Laugarnesskóla í Laugarnesinu mínu. Á tímanum á Akureyri höfðu fyrrnefndar breytingar ekki gengið í gegn að fullu leyti. Barsmíðar voru þar kannski ekki daglegt brauð en það er staðreynd engu að síður kennarar börðu nemendur. Minningar mínar frá þessum tíma eru skyggðar af hnefahöggum, spörkum, sprungnum vörum, brákuðu nefi og öðrum þaðan af verri tegundum ofbeldis. Það var hending hver varð fyrir þessu, einn daginn var það ég, svo Ási, svo Lilli, svo einhver annar og svo koll af kolli. Hver einasti var sennilega samt nægilega oft fyrir þessu til að enginn geti talið þetta léttvægt eða útskýranlegt.

 

Áhrif þessa voru klassísk, ég dróst eftir á í skóla, leiddist út í svall og svínarí og svo framvegis. Engum greiði gerður með að tíunda það. Akureyri er fallegur bær og þar kynntist ég fullt af góðu fólki. En þessir atburðir skyggja töluvert á þessa fínu mynd. Þessar afleiðingar eru samt ekki neitt miðað við afleiðingar strákana sem sendir voru að Breiðavík.

 

Akureyrarsaga mín er alls ekkert einsdæmi og það sem ég varð fyrir þar er alls ekki það versta sem gerst hefur í málum sem þessum. Það sýnir sagan nú. Breiðavík og strákarnir þar eru aftur á móti einsdæmi. Að minnsta kosti á þeim tímum sem við þekkjum. Ég vona að minsnta kosti að það eigi sér enga hliðstæðu. Það vona ég líka með Akureyrarsöguna mína. Hún hafði þau áhrif að ég kom þaðan allt annar maður en ég fór þangað.

Kíkið líka á þessa slóð http://gillimann.blog.is/blog/gillimann/

Jæja, þá er kominn aðfangadagur. Við Hanna höfum látið myndast þá hefð að á aðfangadag fáum við okkur coco puffs í morgunmat og leggjumst svo upp í sófana okkar og tæmum sjónvarpsefnið. Og Keli kallinn minn er hrifinn af þessu. Búinn að borða 2 diska af coco puffs nú þegar og ég ætla að fara að drífa hann út í göngutúr til að hrista af honum þetta sykurskap sem hann er kominn í. Smella nokkrum myndum í leiðinni á nýju myndavélina okkar.

Ég hef haft það fyrir sið í lok hvers árs að líta yfir farinn veg og sjá hvað ég hef gert og hvað ég get lært af því. Og, eins og alltaf, sé ég að að baki liggja þúsundir spora, skrefa í margar áttir, margt sem hefur heppnast, sumt sem hefur farið á annan veg en maður vildi. Ég lærði það fyrir löngu síðan af manni, sem spilaði ákveðna og mikla rullu í mínu lífi, að allt sem maður gerir í lífinu gerir mann að því sem maður er í dag. Þar sem maður kemur, þar kemur lífið hans, sagan hans og lífsreynsla. All er þetta byggt á því hvað maður gerir, því rétta sem maður gerir og hefur heppnast og maður getur því verið ánægður með, og svo hitt sem maður getur þá kallað mistök. Málið með mistök er það að þau eru tilgangslaus ef maður nýtir þau ekki til lærdóms. Margir halda að það að gera ekki mistök sé að bera ábyrgð. Ég held að það sé ekki svo. Ég held frekar að það að bregaðst við mistökum sé að bera ábyrgð. Ég hef aldrei skilið þetta íslenska orð, ábyrgð, nefnilega. Ég skil mikið betur enska orðið responsability, þ.e. getan til að bregðast við. Þeir sem bregaðst við mistökum sínum með því að gangast við þeim og nýta þau til að læra af þeim eru ábyrgðarfullir einstaklingar að mínu mati. Amma mín sagði "dómgreind er best þjálfuð með því að nota hana". Þessu gæti ég ekki verið meira sammála. Ég tilheyri ákveðnum félagasamtökum hér í bæ þar sem fólk kemur saman og ræðir drykkjureynslu sína og lífsreynslu að öðru leyti. Þar hefur myndast sú hefð að "leita sér dómgreindar annarra" eins og það er kallað þar. Auðvitað getur það verið mjög gott og gagnlegt svo langt sem það nær. En maður má aldrei missa fókusinn af því að það er maður sjálfur sem að tekur ákvörðunina í hvert einasta skipti og ber á henni ábyrgð.

Ég er sáttur með árið í ár að flestu leyti. Keli pabbakall hefur vaxið og þroskast og það hefur verið svakalega gaman að halda í hendina á honum í gegnum daga þessa árs, eins og hin árin auðvitað líka. Þetta hefur samt verið mest krefjandi árið hingað til því að hann er ákveðinn karakter, rökfastur ungur maður með sína sýn á heimsmálum heimilisins og er tilbúinn í rökræður við mann, og beitir jafnvel fyrir sig lagarökum í þeim málum sem hann verst eða sækir í.

Hanna er ólétt og við eigum von á okkar öðru barni. Áætluð lending er í apríl og spennan hefur gert vart við sig frá upphafi. Það verður töluvert skrýtið að sjá annan einstakling inni á heimilinu sem maður kynnist svo smátt og smátt. Meðgangan gengur vel, farið að sjá á henni Hönnu minni og fjölskyldurnar eru spenntar og fylgjast með, sumir í fjarlægð þó en aðrir koma eins nærri og hægt er.

Skólinn hefur gengið bara þokkalega hjá mér. Ég get ekki annað sagt en að ég sé mjög sáttur við þessa önn, sem og fyrri annir. Ég hef náð öllu so far og er því hálfnaður með BA gráðuna. Ég læt þó ekki staðar numið þar heldur fer í masterinn að henni lokinni. Þrautseigja, áræðni, ákveðni og eftirfylgni er það sem maður notar til að sparka sér í gegnum annirnar auk góðra vina sem ég hef eignast í skólanum. Þar ber helst að nefna Ágúst, Finn og Ragga, skytturnar 3 sem ég hef síðan myndað með gengið "hinir fjórir fræknu" . Svo má auðvitað ekki gleyma hinu óviðjafnanlega rauðsokkufélagi Jussanna, sem auk þess ganga undir nafninu öryrkjabandalagið en enginn veit hvers vegna það er . Þessi bekkur er samt orðinn einvhern veginn ein heild, allir þekkjast orðið nokkuð sæmilega að minnsta kosti og mórallinn frábær. Kobbi eldri kemur upp til okkar núna um áramótin og þá er feðgafélag Kobbanna fullkomnað á ný. Kobbi yngri hefur vermt sæti pabba síns á nýliðinni önn og setur gamla kallinn sennilega bara á milli okkar, þarna á aftasta bekk.

Jæja allir félgar til sjávar og sveita, ég óska ykkur gleðilegra jóla og nýjárs. Passið ykkur á myrkrinu og öllu því sem þar býr og megirðu ganga veg þíns guðs.

Ykkar ótrúlega óviðjafnanegur,

Gísli Kr. Björnsson, laganemi

Eftir Kompás þáttinn í gærkvöldi langar mig að koma eftirfarandi yfirlýsingu frá vini mínum Mumma í Götusmiðjunni á framfæri:

YFIRLÝSING!!!                                                                  

Akurhóli, 17.12.2006

                                                                  

Í kjölfar umfjöllunar fréttaskýringaþáttarins Kompáss í gærkvöldi um ásakanir um meinta hegðun forstöðumanns Byrgisins, Guðmundar Jónssonar, telur Götusmiðjan brýna nauðsyn að leiðrétta þann misskilning að ekki er um Götusmiðjuna að ræða né heldur forstöðumann hennar, Guðmund Tý Þórarinsson.

Í gegnum tíðina virðist þessum tveim fyrirtækjum, Götusmiðjunni og Byrginu, hafa verið ruglað saman. Tekið skal fram að engin tengsl eru á milli fyrirtækjanna né forstöðumanna þeirra, Guðmundar Jónssonar og Guðmundar Týs Þórarinssonar. Í þessari yfirlýsingu felst engin afstaða undirritaðs um meint brot eða hegðun Guðmundar Jónssonar, forstöðumanns Byrgisins.

Virðingarfyllst,

 

Fyrir hönd Götusmiðjunnar

 

Guðmundur Týr Þórarinsson

 

forstöðumaður

Jæja loksins prófin búin. Ég hef verið skaðaður og gerður miski, brotið á sæmdarétti mínum, réttarfarslega misnotaður í samkeppni við aðra nemendur og það sem er verst af öllu er að ég borga fyrir þessa meðferð. Tvær svona umferðir á hverju ári og það eru þrjú og hálft ár eftir. God damn...

 "There is no such thing as free lunch" sagði merkilegur maður einu sinni. Þetta rifjaðist upp hjá mér þegar ég horfði á hinn merkilega Milton Friedman takast á við þrjá ljósbera félagshyggjunnar í sjónvarpssal 1984. Ég man eftir því þegar hann kom hingað til lands, minnir að Hannes Hólmsteinn hafi staðið í því. Milton var ljósberi framandi hugsana um samfélagsgerðir og hafði á þessum tíma komið auga á nokkrar leiðir sem af viðmælendum hans í sjónvarpssal voru taldar hin mesta vitleysa og þess verðar að þeim fansnt réttast að sækja að karlinum með dónaskap og leiðindum. Hvað ég skammaðist mín fyrir einn þeirra, nefnilega forseta lands míns. Hann gekk þarna fram með mestu leiðindunum og stælunum og reyndi að telja karlinum að hann hefði rangt fyrir sér og hreytti orðunum úr sér þegar hann talaði við Milton. En Milton gamli lét engan bilbug á  sér finna heldur hélt sig við þessar skoðanir og henti öllum spilum til baka sem þeir reyndu að henda í hann. Það merkilega er er akkúrat það að allar þessar kenningar hafa sannað sig og það meira að segja í okkar litla samfélagi. Það er ekki til ókeypis skóli, það er ekki til ókeypis heilbrigðiskerfi og það er ekkki til ókeypis félagslegt kerfi. 'okeypis er ekki til því að það er alltaf einhver annar sem borgar það sem er ókeypis.

Einmitt, ókeypis er ofnotað orð. Það er ekkert ókeypis. Þeir gerðu mikið veður úr því, Ripp Rapp og Rupp, að það kostaði inn á fyrirlestur Miltons, gerðu mikið veður úr því að þurfa að borga 1200 kr. á þeim tíma sem var umtalsvert fé þá. Gott og vel, ef maður hefur ekki efni á því að borga aðgangseyrinn þá fer maður ekki. En ætti að vera ókeypis inn á svona samkomur bara af því að maður hefur ekki efni á að borga? Á að vera ókeypis í bíó bara af því að einhver á ekki fyrir miðanum eða hugsanlega tímir ekki að eyða peningum í hann? Er það sanngjarnt gagnvart bíóeigandanum? Alla vega ekki að mínu mati. Því að það er alltaf einhver annar sem borgar.

 Þeir minntu frekar á óörugga unga stráka, þessir menn sem þarna voru allir komnir yfir þrítugt og sumir fertugt. Þeir minntu á "aþþþíbara" unglinga og "hvaðheldurðuaðþúsért" gamalmenni, þessar kempur sem brýndu sverð sín svo illa að þau hvorki bitu né meiddu. Milton var í hlutverki Vir Optimus þarna, þess eldri manns sem mesta reynslu hefur skapað sér á þessu sviði. Og það fór í fínar taugar Ripp, Rapp og Rupp.

 Frábær stund, alveg frábær... hér er þátturinn, mæli með því að allir horfi á

Tvisvar sinnum heyrði ég notað hugtakið "tæknileg mistök" í fréttunum í gær. Tæknileg mistök er ekki oft notað í fréttum,og svo sem ekki á mörgum stöðum daglegs lífs. Þau eiga einkum heima á sviðum sem snerta einhvers konar hluti þar sem mannshöndin kemur hvergi nærri. Mér dettur svo sem ekkert í hug akkúrat núna en auðveldast er að hugsa þetta þannig að tæknileg mistök sé það þegar einhver tæknibúnaður bilar og sú bilun hefur einhvers konar afleiðingar. Miryam Shomrat, sendiherra Ísraels, útskýrði árásina á Beit Hanoun á Gasasvæðinu einmitt með þessum hætti. Tæknileg mistök, sagði hún, og ætla má að þau séu því ekki mannleg. Nú veit ég ekki með ykkur, en einhvern veginn hef ég alltaf haft á tilfinningunni að stríð, einmitt svona stríð eins og Ísrael stendur í nú við Palestínu, séu alltaf mistök. Mistök mannsins, mistök samfélags mannanna. Mistökin fólust í því að árás var gerð á rangan stað. Það voru því ekki tæknileg mistök sem ollu því að árás hafi verið gerð yfir höfuð, nei ó nei, heldur var árásin gerð á rangan stað. Og hver eru þá mistökin??? Hvort kom á undan, eggið eða hænan????

Það að halda því fram að það hafi verið tæknileg mistök að fjöldi barna og kvenna létust í þessari árás sé afleiðing tæknilegra mistaka er ekkert annað en móðgun við öll upplýst samfélög og upplýst fólk. Að skella því á tækni að eitthvað hafi farið úrskeiðis við hnitun staðarins eða guð má vita hvað er ekkert annað en hrokafull leið til að segja að Ísreal hafi ekki gert neitt rangt og að það harmi þessi mistök. Mistökin felast í alt öðru. Þau felast í stríðsgleði þessara stríðshrjáðu þjóða. Að þau vilji fremur berjast en að viðurkenna tilverurétt hvors annars. En mistökin er líka meiri en það. Nefnilega líka þau að aðrar þjóðir hafa látið það viðgangast að þær megi berast á banaspjótum án tillits til þegna þeirra, kvenna, barna og gamalmenna. Og þetta kallar Miryam Shomrat tæknileg mistök og fréttaheimurinn lét þetta svar hennar viðgangast og gerði ekkert til að fá nánari útskýringu á því í hverju tæknilegu mistökin felast.

Það var engu líkara en að Árni Johnsen hafi verið að hlusta á Miryam rétt áður en hann fékk fréttaritara í heimsókn til sín. Þessi keiki maður, sem raunar minnir á Keikó sjálfan, reyndi að telja þjóðinni trú um að hann hefði líka gert tæknileg mistök, sem hann sér svo rosalega eftir þrátt fyrir að halda því fram að þau hafi ekki kostað einn né neinn eitt né neitt. Ég er sammála því sem saksóknari efnahagsbrotadeildar Ríkislögreglustjóra sagði í tíma í gær: Siðferðið hlýtur að vera annað í Vestur Skaftafellssýslu. Annað hvort að það það eða þá að Árni er orðinn þjóðhetja. Það eru einungis þjóðhetjur sem hafa komist upp með að brjóta lög en samt halda hylli þjóðarinnar. Það tókst ekki með Baug, þrátt fyrir að þeir haldi áfram að græða á þjóðinni. En það tókst með Hróa Hött í Skírisskógi og nú sannaðist það aftur með Árna Johnsen. Ætli hann eigi grænar sokkabuxur og fjaðurhatt????

Kv. Gísli Kr.

Þessar verkefna tarnir slíta mann. Þær draga úr manni allan þrótt, kvelja mann í angist og pína úr manni alla orku sem maður á til og mikið meira en það. Mér líður eins og eftir fyrsta túrinn minn sjó, er ég var ungur að árum. Hálfslappur, eins og eftir að hafa staðið ölduna í viku, sofið lítið, borðar eitthvað helvítis ógeð dag eftir dag og varla haft tíma til að raka sig eða tannbursta.

Nei dálitlar ýkjur... alla vega þetta með raksturinn og tannburstunina. Hópvinnan er búin og verkefninu var skilað í gærkveldi rétt um 10 leytið. Ég lenti í mjög góðum hóp að mínu mati, engin vandamál og ekkert vesen. Gaman að lenda í svona hóp.

 

Í svona törnum, þegar hugur og hjarta eru orðin svo þreytt er auðvelt að detta inn í alls kyns pælingar, eins og : Vá hvað er ég að gera hérna??? Nenni ég þessu???’ og svo framvegis...

 

Svo hendist maður inn á rétta braut og tekur upp þráðinn og fer að finnast þetta gaman á ný. Þetta er svo sem alltaf gaman, það gaman að ég vil ekki missa af einum einasta tíma eða einu einasta verkefni. Maður sefur vel um helgina og mætir svo galvaksur til leiks á mánudaginn.Einn stærsti atburðurinn á þessari önn, það er að segja ótengt námsefninu en alveg samtengt skólanum, er auðvitað það að Finnur er orðinn pabbi. Innilegar hamingjuóskir til þeirra Maju. Ég var að skoða myndirnar á síðunni hans af barninu hans. Falleg stúlka.

 Alltaf þegar ég sé svona myndir af litlum börnum, nýfæddum, fer ég átómatískt að rifja upp daginn sem hann Keli minn fæddist. Föstudagurinn 15. ágúst 2003. Fallegasti dagur lífs míns, eða þeir eru svo sem tveir, hinn er dagurinn sem ég kynntist konunni minni, henni Hönnu minni. En þeir eru ólíkir, þessir dagar, í eðli sínu.

 Ég man alltaf eftir því þegar ég heyrði í honum fyrst. Hann grét af öllum lífs og sálarkröftum, eins og börn gera þegar þau koma í heiminn. Svo fékk ég hann í fangið og þá vaknaði með mér tilfinning sem ég hafði aldrei fundið áður: Ég mun þekkja hann alla daga lífs hans sem ég lifi. Alla daga. Hvern einasta dag verðum við bundnir böndum og tengslum sem ekkert getur rofið, sama hvað bjátar á eða kemur uppá.

 Og það er svona tilfinning sem gerir það að verkum að maður kemur heim eftir hvern dag og hlakkar til næsta dags. Að minnsta kosti ennþá meira en ella.

 Það breytir lífi manns gjörsamlega að eignast barn, gjörsamlega. Ekki endilega þar með sagt að það breyti manni sjálfum gjörsamlega heldur styrkist maður og lærir að þekkja sig betur. Það að eignast barn er nefnilega ekki réttur manns, það er gjöf sem manni er ætlað að læra af og þroskast. Og það má líta á þá kennslustund sem skyldu.

 Lík þessu með orðum sem aldrei eru nógu oft sögð: Auðsætt er að réttindum mæta skyldur. Um einstigi skyldunnar liggur þroskaleiðin í lífi sérhvers manns...

 Ég tek aðra svona kennslustund í vor... þá kemur systkyni Kela míns...

Góða helgi á ykkur öll,

 Gísli Kr.

Ég var að koma heim úr skólanum. Búinn að vera þar í allan dag að leysa verkefni í einkaleyfarétti. Kom mér á óvart hvað þetta er skemmtilegt fag. Verkefnið er eitt það fyrsta sem ég fæ í þessum skóla sem er algjörlega, fyllilega mjög sanngjarnt. Kennslan er búin að vera fín að mínu mati og í sannleika sagt mættu margir kennarar taka Jón Vilberg til fyrirmyndar. Mín prívatskoðun og fæst ekki haggað sama hvað er raulað og tautað. Þessi verkefnavinna kostar auðvitað ýmislegt. Ég hitt Kela minn til dæmis ekkert í dag eftir að ég keyrði hann á leikskólann í morgun. Hann var soldið lítill í sér þegar ég fór frá honum þar. Ég saknaði hans og ætla að bæta honum, og mér, það upp um helgina. Ég hitti Hönnu mína ekkert síðan snemma í morgun. Saknaði hennar líka og er svo glaður að hún skuli vera vakandi þegar ég kom heim. Nú er ég farinn að sinna henni, eyði ekki meiri tíma í að skrifa meira hér fyrr en á morgun. Kveðja á ykkur öll, GKB.

Þetta var ritgerðarhelgi hjá mér. Ég sat uppí skóla allan laugardaginn og í gær með honum Ágústi félaga mínum og skrifaði um skipun dómara. Alltaf gaman að skrifa góða ritgerð en þessi er snúin. Núna er verkefnavinna í skólanum í hápunkti og mikið að gera. Það þekkja allir sem eru með mér í bekk. Það er mér algjörlega ljóst hvers konar gullmoli konan mín er. Hún er mitt eina sanna gull, engill og bjargvættur. Það hefur sennilega aldrei verið auðvelt fyrir hana að vera gift mér en nú keyrir um þverbak. Hún kveður mig á hverjum morgni með kossi og kveðju um að mér gangi vel í skólanum og svo um helgar er ég í bókunum á fullu. Ég sagði við hana um daginn að þegar ég er búinn með lögfræðina, eftir um það bil 3,5 ár, þá fer ég ALDREI í skóla aftur. Þó svo að námið sé krefjandi þá er það um leið hrikalega skemmtilegt en þetta er nú svona yfirleitt um miðbik annarinnar orðið skrambi súrt. En allt tekur enda og brátt verð ég orðinn lögmaður.

 

Yfir í annað. Gulli vinur minn er í prófkjörinu fyrir Sjálfstæðisflokknum. Glímir við Björn Bjarnason um 2. sæti. Þó svo að Gulli sé vel að því kominn, og um leið að komast í ráðherrasæti, þá finnst mér hann full hugrakkur núna. Nánast fífldjarfur. En hann á sér draum og eltir hann núna og það finnst mér alltaf virðingarvert. Vona að hann uppskeri sem hann sáir og nái 2. sæti. Samt verð ég að segja að erfitt er að gera þarna upp á milli, Björns og Gulla.  Björn á að baki langan feril sem þingmaður og ráðherra og þó svo að margir hafi eitthvað við hann að athuga þá tel ég að þarna fari einn flekklausasti ráðherra sem um getur í íslenskri pólitík. Hann segir skoðanir sínar kalt og það fer oft fyrir brjóstið á fólki. Ég kann reyndar að meta slíkt og tel að Björn sé ákaflega sterkur einstaklingur sem hefur fengið á sig mikið af brotsjó í gegnum tíðina sem hann hefur staðið af sér nánast án þess að leita vars.

 

Annar stórhugi ætlar að stimpla sig inn í pólitíkina af heilum hug. Atli Gíslason, lögmaður og varaþingmaður VG er á leið inn á þing fyrir alvöru. Ef það væru til fleiri menn eins og Atli, þá væri nú heimurinn betri staður. Ég hef þekkt Atla síðan fyrir löngu, hann spilaði stóra rullu í uppeldi mínu en hann er pabbi eins af mínum bestu vinum úr æskustöðvunum í Laugarnesinu. Styð Atla persónulega í framboði sínu og hvet alla til þess.

 

Þessi prófkjörsslagur verður töff í Sjálfstæðisflokknum. 3 sætið verður erfitt líka, nýstirnin Guðfinna rektor úr HR og Illugi Gunnarsson. Þetta verður töff. Þetta þýðir að margir nýir eiga eftir að skipa þingflokk og jafnvel ráðherra sæti flokksins, ef allt gengur upp hjá þeim. Flokkurinn tekur breytingum eftir formannsskiptin, það er ljóst.

 

Jæja góðir hálsar, ritgerðin mín kallar.

 

Kveðja á ykkur öll, Gísli

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Við erum tveir heima við Keli. Hanna fór á djammið með vinkonu sinni, eða ætti ég öllu heldur að segja helling af fólki? Það gerðist alveg rosalega skondið atvik hér á Sogaveginum um daginn. Hanna var farin að sofa,Keli var löngu sofnaður og ég að lesa spennurituð Skaðabótaréttur eftir Viðar Má. Tek fram að hún er ekki sérlega spennandi sökum efnisins, þó svo að það sé alls ekki leiðinlegt, heldur sökum þess að spennan felst í því að ná faginu sem ber sama heiti og bók Viðars. Það er önnur saga og verður hún reifuð hér í desember. Any way´s, ég var sem sagt niðri í makindum mínum á nærbrókunum og bol einum fata, enda áliðið kvölds og ég að verða búinn  með lesningu kvöldsins. Allt í einu bankar hér náungi, soldið ítalskur í útliti (“Fabio Mastrantone”, skaut upp í huga, “mér að innheimta fyrir Don Corleone en fór óvart í rangt hús”) og spurði hvort að Hanna, konan mín væri heima. “EEE, nei, hún er sofnuð”, sagði ég. “Viltu færa henni þetta frá mér?”, spurði Fabio og rétti mér innsiglað bréf og  fallega rós. “Hey hey hey”, hugsaði ég með sjálfum mér, en ákvað að vera svo bara kurteis í stað þess að þrífa í lubbann á honum, kippa honum inn fyrir og spurja hann hvað í fjandanum þetta væri og tuska hann soldið til. Nei, í stað þess þá spurði ég hann frá hverjum þetta væri. “Má ekki segja það”, sagði Fabio og glotti , sneri sér á hæl og rölti burt og blístraði “Strangers in the night”. Ég stóð þarna, á nærbrókinni og bol, eins og hálfviti, með þriggja daga skegg og það eina sem vantaði var álverið í baksýn og að ég hefði heitað Hómer. Því þannig leið mér. Hómer Björnsson. Eins og hálfviti. Maður á ekki að vera á nærfötunum einum saman heima hjá sér, maður veit nefnilega aldrei hver getur bankað á dyrnar. Þegar Hanna sá þetta svo seinna um kvöldið, já sko ég vakti hana auðvitað, þá kom í ljós að þetta var boðskort í eitthvað partý hjá vinkonu sinni. En eftir stendur að ég var eins og asni. Eins og Hómer...

 

 

Kveðja allir saman, góða helgarrest, GKB.

Stundum getur maður verið alveg óttalegur sveitadurgur. Þegar ég skrifaði hér síðast talaði ég eitthvað um Kárahnjúka og Ómar. Í lokin á pistlinum mínum þá talaði ég um son minn og hvað ég nyti þess að vera í svona æðislegum samskiptum við hann, og ég geri það. Um það er ekkert nema gott og blessað en í gær áttaði ég mig á því að ég nefndi hvergi konuna mína. Fyrir svona á maður auðvitað enga afsökun. Það er ekki nóg, strákar sem lesið þetta, að muna eftir afmælisdögum, trúlofunardögum, brúðkaupsafmælum, konudögum, sumargjöfum og þess háttar. Ónei, það er ekkert mál að punkta svona hjá sér í dagbók eða excel skjal og stökkva til í hvert sinn sem það kemur upp hjá manni. Það sem maður á aftur á móti að gera er að muna eftir að nota öll þessi litlu móment sem að dúkka upp from time to time. Nú ætla ég ekki að gefa mig út fyrir að vera með neina hjónabandsráðgjöf hér eða eitthvað “how to do” námskeið fyrir ykkur, strákar og stelpur, heldur bara að minna á að muna þessa litlu punkta.

 

 

Hún Hanna mín á það svo sannarlega skilið að ég muni eftir öllum þessum litlu smáatriðum sem hægt er. Hún á það svo sannarlega og hjartlægt skilið að ég muni eftir að segja henni, og öllum heiminum, hvað hún sé falleg kona, frábær manneskja, með fallegt og gott hjarta og bjarta sál. Hún á það svo skilið að ég segi henni oftar hversu mikið hún lífgar upp á tilveru mína hvern dag, hverja mínútu og hverja stund. Hún á það svo sannarlega skilið að ég segi henni hvað hún hefur haft jákvæð áhrif á lífið mitt og gert mig að miklu, miklu, miklu betri manni en ég held að ég annars væri. Hún á það svo skilið að ég muni eftir að segja henni þetta á hvaða hátt sem er, með orðum, með athöfnum, með blíðu... hún á nefnilega allt gott skilið og hún þarf að fá að vita það oft.

 

 

Hún er líka æðisleg mamma. Hún er svo dugleg að kenna Kela litla svo margt, ég mætti vera mikið duglegri við það.

 

 

Það er nefnilega svo margt sem við strákarnir getum lært ef við viljum og nennum. Of oft stendur það eitt í veginum að manni finnst maður kunna þetta allt. Kunna allt, geta allt, mega allt og eiga allt... FÚLL Á MÓTI MAÐUR!!!!!!!!! Stundum er maður svona asni, ekkert illa meint en kemur manni allt of oft ekki vel. Eða of sjaldan vel. Ég þekki menn sem aldrei nenna að læra neitt af öðrum. Einn sagði við mig einu sinni: Ég hef nú afar takmarkaða þolinmæði til að nenna að hlusta á fólk. Svo kom að því að hann hringdi í mig til að spyrja hvar borvél væri sem hann var að leita að. “Hvar ert þú” spurði ég hann. “Inn í eldhúsi” sagði hann og átti við eldhúsið í húsi sem við vorum að vinna í. “Já ok” sagði ég “borvélin er á borðinu þarna fyrir framan eldhúsið” sagði ég en ég heyrði að hann nennti ekkert að hlusta á mig heldur þusaði og þusaði alveg blint ofan í það sem ég var að segja. “Heyrðu” sagði ég “ég verð kominn eftir smá stund, sestu bara niður og fáðu þér kaffi í 10 mínútur”. Hann skellti á mig og næsta sem ég vissi var, þegar ég var kominn á umræddan stað eftir 10 mínútur, að kallinn var farinn í Húsasmiðjuna að leigja borvél. Hann hefði betur sleppt því vegna þess að borvélin var á þeim stað sem ég sagði honum og hann hafði staðið nákvæmlega þar beint fyrir framan á meðan ég reyndi að segja honum til.

 

 

Þessi saga hefur auðvitað ekkert með hana Hönnu mína að gera, Hanna mín er ekki svona og ég er ekki svona... lengur... en punkturinn er EKKI VERA FÚLL Á MÓTI!!!!

Love you folk´s

Love you Hanna

 

 

Góða helgi, GKB

 

 

Það er erfitt að vera virkjanasinni í dag. Það er sárt að horfa á menn eins og Ómar Ragnarsson, sem hafa glatt og kætt hjarta manns frá unga aldri. Hann hefur verið jólasveinnin Gáttaþefur, borgarbúinn í Hott hott á hesti, íþróttafréttaþulurinn á Alkahóli (ég meina Arnarhóli), söngvari í Sumargleðinni, boxþulurinn og einn helsti málfarsleiðréttandi Bubba og margt margt annað. Stiklur, hver man ekki eftir Stiklum???? Allt það sem þessi maður hefur skilið eftir sig er eitthvað sem er erfitt að horfa fram hjá þegar maður lítur til þess að Kárahnjúkar og Kringilsárrani eru eitthvað sem ég hef aldrei séð eða komið til. Þess vegna hef ég aldrei borið neinar taugar til þessa staða eins og Ómar gerir. Hann hefur flogið þarna yfir, gengið og kynnst þessu svæði. Ég sé eftir því núna að hafa ekki kynnt mér þetta svæði eins og hann. Ég sé eftir því út frá því að með því móti hefði ég getað mótað mér sjálfstæðari skoðun út frá einvherju meiru en hagfræðitölum um réttlætingu fyrir því að fórna þessu svæði undir virkjun. Kannski hefði það ekki breytt neinu, kannski hefði ég bara enn frekar stutt þessa framkvæmd. Maður er soldið einn með það þessa dagana að vera virkjanasinni. Soldið eins og að vera eini hvíti maðurinn í Bronx eða í ættarmóti Wagner fjölskyldunnar og heita Smith, eins og góður maður sagði forðum.

Ég keyrði einu sinni yfir Jöklu. Það var mikilfenglegt en ég man að ég hugsaði með mér eitthvað á þá leið af hverju þetta væri ekki nýtt eitthvað, allt þetta vatn sem rennur til sjávar og fær hvílu þar. Þetta var löngu áður en þessar virkjanaframkvæmdir byrjuðu. Og nú hefur það gerst. Lónið er víst komið í um 25 metra hæð og hækkar enn. Mikið lón, mikið vatn og mikið rafmagn sem það getur framleitt.

Ég er virkjanasinni, eins og Einar Ben forðum. Okkur hefði ekki veitt af einum slíkum nú til dags upp á fjármögnunina. Hann vildi gera allt svona fyrir útlent fjármagn og þvældist um allan heim, aðallega Skaninavíu, Bretlandseyjar og BNA til að sækja þannig fjármagn og stofnaði hvert fossafélagið á fætur öðru sem öll höfðu það að markmiði að virkja þá fossa sem þau eignuðust. En síðan voru sett vatnalögin 1923 þessu til höfuðs og ekkert varð úr þessum framkvæmdum. Einar dó hárri elli einn og yfirgefinn, skáldið, heimsborgarinn og mikilmennið "The Great Poet of Iceland" eins og þjónarnir hans í Bretlandi kölluðu hann jafnan sín á milli.

Já tragískir tímar á Íslandi. Erfitt að vera virkjanasinni. Vona bara að þessi virkjun skili arði og veiti mönnum þær væntingar sem við hana eru bundnar.

Sonur minn, sem nú er orðinn 3 ára, er sá sem ég nýt mest í mínu lífi. Hann er föðurbetrungur í alla staði og sagði um daginn að hann þyrfti að koma með mér í skólann og hjálpa mér að læra lögfræði. Hann sefur stundum upp í á milli okkar hjónanna, sem mér finnst alltaf best, nema þegar hann dreifir úr sér um allt rúmið eins og hann sé 300 kílóa risatröll og rekur í mann hæla og hendur. En hann má það, þessi pjakkur, hann má allt. Hann er jú pabbastrákurinn á heimilinu. Hann er farinn að hlakka svo til þess þegar næsta barn okkar fæðist, sem er í mars á næsta ári. Þá ætlar hann nefnilega að vera stóri bróðir...

'isöld, járnöld, bronsöld, skálmöld, njósnaöld...

Njósnir á íslandi eru á allra vörum núna. Eða alla vega á vörum stjórnarandstöðumanna. Gúrkutíð í stjórnarandstöðunni, Steingrímur J. sagði að það alvarlegasta í þessum njósnum sé það að Sjálfstæðisflokkurinn hafi verið á bak við þær. Hann sagði að þær væru alvarlegri hér en njósnir krataflokkana á hinum norðurlöndunum á sama tíma. Bíðum nú við. Aðeins rólegur mr. S.J. Alvarlegri hér en á hinum norðurlöndunum??????? Já mörg spurningarmerki... og svona punktar... Þegar maður segir svona þá spyr maður sig: Hvað er það yfir höfuð sem er alvarlegt við stórabróðurs njósnir? Jú það eru auðvitað þau mannréttindi sem að eru brotin á þolendunum í hverju tilfelli fyrir sig. Við erum að tala um rétt þeirra til friðhelgi, ef að heimili þeirra eru umnjósnuð þá erum við að tala um friðhelgi heimilis þeirra og ef að fjölskyldan þeirra hefur þurft að þola þær án eða með sinnar vitundar þá erum við að tala um friðhelgi fjölskyldunnar. Þar að auki erum við að tala um að sá sem um er njósnað þarf að sætta sig við það að vegna gjörða sinna er njósnað um hann og á Íslandi er það vegna stjórnmálaskoðana svo að í raun er réttur hans til frjálsra skoðana brotinn og fótum troðinn.

Það sem vekur áhuga minn á orðum mr. S.J. er það hvernig hann kemst að þeirri niðurstöðu að það sé alvarlegra að þessi réttur sé brotinn á íslenskum aðila en norskum, sænskum, dönskum eða finnskum??????? Aftur mörg spurningarmerki.... og hvernig það sé alvarlegra að Sjálfstæðisflokkurinn á Íslandi brjóti þessi mannréttindi en systurflokkar stjórnarandstöðuflokkanna á Íslandi?????? Enn fleiri spurningarmerki... eða er mr. S.J. að brjóta jafnræðisregluna með því að mismuna í þá átt að Sjálfstæðisflokkurinn ætti að fá harðari refsingu fyrir þetta brot sitt en systurflokkur Vinstri Grænna á norðurlöndunum?????? Ja vont er það en getur það versnað?????

Málið með þessar hleranir er einfalt. Það ríkti á þessum tíma kalda stríðið sem hafði þau áhrif að allar ríkisstjórnir þurftu að vera á varðbergi gagnvart öðru hvoru aflanna sem réðu heiminum. Engin ríkisstjórn gekk eins langt í þessu og BNA og með sanni má segja að Íslendingar gengu styðst fram í þessu enda lítið um þá hagsmuni sem þurfti að vernda með njósnum. Að minnsta kosti gekk þetta það stutt og var það lítið í sniðum að enginn vissi um þessar njósnir nema að því sem maður les mennirnir sem unnu starfann fyrir ríkið, en auðvitað má segja að það sé einmitt tilgangurinn með njósnum. Að gera eitthvað sem enginn veit að maður er að gera. Já stutt var það...

Enginn þessara manna þurfti að líða fyrir þessar njósnir, a.m.k. var einn þeirra lengi á þingi eftir þetta og gott ef að hann var ekki ráðherra. Allt tal um einhverjar bætur og bull til þessara manna finnst mér bera vott um dómgreindarskort. ÞAÐ VAR ENGINN SKAÐI!!!!!! En er það ekki grundvöllur bóta utan samninga?????? Ekki er hægt að sækja bótamál með kröfu um bætur innan samninga. Nei ónei....

Í Kastljósið í kvöld birtist þjóðinni gamall, þreyttur maður. Maður sem að hefur þurft að ganga í gegnum þá skelfingu að hafa stöðu grunaðs manns, sakbornings. Hann er nýbúinn að vinna mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur þar sem að meintum hlut hans verður ekki áfrýjað til Hæstaréttar. Flestum þætti þetta nú mikill sigur. Þó er það þannig að máli hans er ekki lokið. Hann hefur ennþá réttarstöðu grunaðs manns í restinni af málinu sem var vísað frá báðum dómstigum vegna formgalla. Gamli maðurinn þreytti stendur auk þess frammi fyrir því að þætti barna hans er langt í frá lokið þar sem að þeirra þætti sem sýknað var í í Héraðsdómi verður áfrýjað til Hæstaréttar. Gamli maðurinn fór í húsakynni ríkissaksóknara í dag til að gefa skýrslu um þau 32 atriði sem eftir eru af málinu sem væntanlega verður endurákært í. Þetta tók mjög á hann. Hann kaus að þegja þar. Hann, þessi gamli þreytti maður, blés þó í herlúðra sína af öllum kröftum og öllum mætti í Kastljósinu. Hann blés í gulllúðra sem ekki verða keyptir fyrir neitt annað en ríkidæmi hans. Hann sýndi þjóðinni að enginn á meiri peninga en hann og veldi hans. Hann sig að Hróa Hetti Íslands og gerði Reykjavík að Skírisskógi. Maður nánast sá hann fyrir sér í grænum sokkabuxum og með fjöðurhatt, belti um sig miðjan þar sem sverð hans hvílir og já, maður næstum því sá glitta fyrir boga og örvamæli á baki hans. Svo mikil var ásýnd þessa gamla þreytta manns. Hann breytti tungu sinni í sverð og setti í brýrnar. Hann sakaði starfsmenn ríkislögreglustjóra um vanrækslu í starfi, en aðeins þrjá þeirra og líkti störfum hinna við störf sinna eigin starfsmanna með þeim hætti að starfsfólkið gerir bara sitt, gerir bara eins og því er sagt. Hann þandi út bringuna sína, sem er stór og karlmannleg, og gerði ásýnd sína föðurlega þegar hann talaði um aumingja börnin sín og þann hildarleik sem þau eiga eftir að heyja við fógeta Skrísskóga Reykjavíkur og Íslands. En hann gerði öllum  ljóst að hann skyldi taka þau undir verndarvæng sinn og að þetta smotterí, embætti ríkissaksóknara, skyldi bara vara sig. Hann tiltók störf fræðimanna Háskólans í Reykjavík og hnýtti þau saman við samsæri fógetans og manna hans og þann illa tilgang sem að býr að baki þeirri rannsókn og málaferlum sem hann, gamli þreytti maðurinn og fjölskylda hans, hafa þurft að ganga í gegnum. Þrautaganga sem hann vildi ekki óska neinum manni. Og hann lagði þunga áherslu á orð sín. Svo þunga að ég hugsaði með mér: Ekki vildi ég vera fréttamaðurinn/konan sem tók viðtalið við hann.

 

 

Þessi gamli þreytti maður er auðvitað Jóhannes í Bónus. Þetta mál væri auðvitað ekkert merkilegt ef að þetta væri einhver annar, segjum einhver fíkniefna innflytjandi sem með börnum sínum stundaði þá ólöglegu iðju. Þetta væri auðvitað ekkert spennandi ef að þetta væri einhver múrari eða smiður sem að stæli undan skatti í félagi við börnin sín. Það sem er merkilegt við þetta mál er það að Jóhannes og börn hans eru borin þeim sökum að hafa stolið frá fólkinu í landinu en það samræmist vart hugmyndum og verkum Hróa Hattar. Hann á að hafa stolið undan skatti, peningum sem að annars hefðu farið í uppbyggingu ríkisins eins og skattpeningar allir.

 

 

Ummæli hans um fræðimenn Háskólans í Reykjavík varpa nýju ljósi á Jóhannes. Hann virðist ekki þola það að fólk innan lögfræðinnar er almennt ósammála þessum dómi. Hann virðist ekki geta unað fólki að hafa skoðun á þessum meintu athöfnum hans og því að fólk vill fá úr því skorið hvort að svo hafi verið að þau hafi gerst brotleg við lög. Auðvitað vill hann ekki að mál hans sé tekið upp að nýju með endurákæru. Það gæti leitt til sektar og þá gæti hann lent í miklu hærri sektargreiðslum en hann lofaði að gefa íslenska ríkinu áðan í Kastljósinu.

 

 

Hann hefur verið duglegur upp á síðkastið að tala um þátt fólksins í landinu í uppbyggingu stórveldis síns. Það er soldið merkilegt að Jóhannes stofnaði Bónus fyrir 15-20 árum. Aldrei fyrr en nú hefur hann þakkað íslenksu þjóðinni eitt né neitt. Aldrei hefur hann gefið ríkinu eða þegnum þess neitt nema þá helst í formi smávöru úr búðum sínum þegar maður kaupir fulla innkaupakerru af honum. Það er leitt að að heyra þennan gamla þreytta mann niðra starfsfólk Háskólans í Reykjavík með þeim hætti sem hann gerði í yfirlýsingu sinni í gær og endurtók í Kastljósi Sjóvarpsins í kvöld. Það er einkum í ljósi þess að fræðistörf fara fram innan háskólasamfélagsins og þess vegna kallar það til sín þá hæfustu fræðimenn sem völ er á. Áslaug Björgvinsdóttir og Stefán Svavarsson eru án efa þeirra á meðal.

 

 

Jóhannes sagði eitthvað á þá leið í Héraðsdómi að hann væri góður í að selja kjötfars og því hefði hann einkum gert það í störfum sínum. Á þjóðin virkileg að trúa því að gamall, þreyttur kjötfarssölumaður hafi meira vit á fræðistörfum háskólasamfélagsins og lagaumhverfisins en dósent Áslaug Björgvinsdóttir og lektorinn Stefán Svavarsson???? Nei ég held ekki. Þessi gamli þreytti maður ætti kannski bara að halda áfram að selja kjötfars.